Even wachten nog ... baby
Even aan paar weken terug in de tiijd. Anja is over zo'n drie weken uitgerekend en we houden er vanaf nu gewoon rekening mee dat de bevalling elk moment zou kunnen gaan beginnen. De vliuchttas en de maxicosi staan dus standaaard in de auto zodat we altijd direct naar het ziekenhuis zouden kunnen gaan.
En toen meenden we dat het begon. Steken in de buik, zoveel pijn dat slapen niet meer lukte. Dus de verloskundige gebeld, maar nee hoor. Niks aan het handje.
En toen op een dinsdag dachten we weer dat het begon, maar nu doordat de vliezen gebroken zouden zijn. Maar na op twee achtereenvolgende dagen naar het ziekenhuis geweest te zijn voor controle kwamen ze daar toch tot de conclusie dat het loos alarm was.
Dit doet een beetje denken aan het liedhe van André van Duin met 'even wachten, even wachten nog, nog even wachten ... Baby'. Want drie keer was toch wel scheepsrecht. Nadat we 's middags een stukje hadden gelopen begonnen na GTST dan toch echt de weeën.
Ondertussen vier week geleden is dan, na een niet al te makkelijke bevalling, onze zoon Mees Julian, roepnaam Mees, geboren. Hij had bij de geboorte een mooi gewicht van ruim 7 pond en was al 51cm lang. Ook heeft ie meer haar dan zijn vader, maar dat is mijn eigen schuld, had ik de tondeuse er maar niet overheen moeten halen.
