gkvdvaart.nl

Toen ik belde of ik Anja op moest halen vanwege het weer pakte ze niet direct op. Vijf minuten later belde ze om te zeggen dat ze nog niet thuis was. Ze lag op de grond op de ambulance te wachten, ze was gevallen met de brommer en had daarbij een paaltje geraakt (of andersom).

Omdat dat toch wel schrikken is, zeker vanwege de kleine die ze altijd bij zich heeft, ben ik direct die kant op gereden. Ik had wel begrepen waar het gebeurd was, dus dat was snel genoeg gevonden. Daar aangekomen waren de ambulance en politie al gearriveerd, samen met de omstanders die 112 gebeld hadden.

Als gevolg van een blackout is ze waarschijnlijk rechtdoor gereden waar het fietspad een knik maakt en heeft toen met haar linkerknie (en linkerkant van de voorkap van de brommer) de klem geraakt waarmee de paal in de grond staat. Anja ligt ondertussen op een brancard en wordt gestabiliseerd. Samen met de agent zetten we de brommer, die voorlopig niet rijdt, vast aan een boom. We hebben geen kleine auto, maar die past toch echt niet achterin. Daarna snel naar het UMC, hoewel het Diakonesse Ziekenhuis Zeist maar 500m verderop ligt. Dat wordt door de ambulancebroeders echter afgedaan als het Nationaal SchaafwondenCentrum en met vermoeden van rugletsel is het UMC dan de eerste keuze.

Ik ben even later achter de ambulance aangereden en na wat zoeken ben ik ook bij de spoedeisende hulp. Ik mag eerst de ontbrekende gegevens van Anja oplepelen waarna ik wordt opgehaald. Ik mag bij het maken van de röntgen-foto's zijn, nadat ons is verteld dat dit geen kwaad kan voor de kleine. Het wordt al snel duidelijk dat er geen gevaarlijke breuken in rug/nek en dergelijke zijn en dat de schade mee valt, alleen een 10cm brede, botdiepe wond onder de linkerknie.

Na de röntgen worden we naar een andere kamer gereden. Daar wordt eerst de wond gehecht (nee, niet gekeken, ik wou wel wakker blijven). Later komt een gyneacoloog een echo maken. Voor ons gevoel is die niet helemaal lekker, de baby beweegt amper, het hartje klopt wel. Omdat Anja toch duidelijk veel pijn heeft mag ze een nachtje blijven.

Ik rijd dus om 03:15 naar huis toe, eerst maar de collega's laten weten dat ik straks niet kom, maar probeer thuis wat te doen. Na een paar uur slaap weer naar het UMC om te kijken hoe het gaat. Duidelijk niet geslapen en nog steeds pijn, maar het wordt beter. In overleg met de arts/verpleegkundige mag ze later die dag naar huis toe, maar eerst nog naar de gyneacoloog voor een extra controle, we vertrouwen het niet heel erg. Gelukkig is alles nu goed, er is al veel meer beweging te zien. In de tussentijd ben ik al thuis geweest om matrassen naar beneden te halen, want traplopen gaat het nog niet worden.

Ze zit nu thuis, bewegen gaat al beter. Vanmorgen voor het eerst zonder hulp van de trap weer omlaag gekomen, maar we zijn er nog niet ...